Hindi ito rant!

Waaaaahhhh! Sa wakas, nakapagsulat na rin ulit!

Sobrang nagpapasalamat ako at tapos na ako sa “phase” na nagra-rant ako rito. Ayaw ko na, nakakasawa na. After all, this life is not about me. Enough of self-centered posts. Positive raw! Thank You, Lord for Your grace!

Anyway, gaya nga ng sabi ng title, hindi ito rant. Pero may gusto lang akong ibahagi. Some random thoughts yesterday…

1. Sometimes when we attempt to prove our point, we tend to forget simple logic and even, respect. Nakakalungkot pero totoo.

2. Bago tayo magbitaw ng salita, pag-isipan natin ng mabuti, ng ilang beses. Hindi na natin mababawi kapag “the damage has been done” na, ika nga.

3. Know your facts and know them well.

4. Minsan, mahirap ang biglang sikat o biglang angat, kung di mo alam kung paano ito hawakan o dalhin. Always keep your feet on the ground. Cliché? Pero dapat pa ring gawin.

5. Huwag balewalain ang anumang wisdom na makukuha mo sa mas nakatatanda sa iyo.

6. Kapag sinabi nating gusto nating gawin ang isang bagay, panindigan. Integridad!

7. Lahat ng ito sinasabi ko rin sa sarili ko, ako na minsan ding nagiging pasaway at talaga namang hindi perpekto.

Inuulit ko, hindi ito rant (hindi nga ba? HAHA!).

Peace! :)

Friday the 13th daw o!

Oh yeah, I’m back! *apir*

Ewan, pero bigla ko na lang naisip na magsulat tungkol sa mga naganap ngayong araw na ‘to, gaya ng madalas ko namang ginagawa noon.

Habang nagtitimpla ako ng tsokolate kaninang umaga, natawa ako sa sinabi ni Mama. “Nanaginip ako kagabi, may boyfriend ka na raw!” Aww. Buti pa si Mama napanaginipan na may boyfriend na ako. Ayos! Halatang-halata sa boses ng nanay ko na excited sya at tuwang-tuwa sa napanaginipan. Hindi ko na tinanong kung anong hitsura ng sinasabi nyang “boyfriend” ko. Natawa na lang din ako at isinawsaw na ang pandesal sa mainit na tsokolate.

Pagbalik galing sa lunch out with officemates, dumaan muna sa convenience store. Ayun, nakita ang isa sa mga crush! Hehehe! Wala lang…:)

Nag-text ang Tita ko, sabi nya, wala na raw sa ICU ang Tito ko na dinalaw namin sa Bicol kailan lang. Salamat sa Diyos! Patuloy pa ring mananalangin sa kanyang tuluyang paggaling.

Medyo ginabi na ng uwi, may mga tinapos lang. Bago bumili ng ticket sa MRT, nabasa ko ang text ng isang kaibigan. Natuwa naman ako. Nung naglalakad na papunta sa bilihan ng ticket, may narinig na napakangandang tinig. Naaliw ako sa boses ng isang lalaking bulag na kumakanta habang tumutugtog ng gitara. Kikiligin ka habang kinakanta ang “Maghihintay Sa’yo.” Di ba yun yung theme song ng Baker King? Tama ba, si Dingdong Avanzado ba ang kumanta nun? Hehe. Binalikan ko sya at naghulog ng kaunting barya sa box. May kasama syang isang babae na kapwa rin bulag.

Nung naghihintay na ng tren, tinawag ako ng isang kasamahan sa trabaho. Habang nagku-kwentuhan kami, biglang boses naman ng isang babae ang narinig. ‘Yung babaeng bulag naman ang kumakanta. Lumang kanta na ‘yun, pero hindi ko alam ang title. Ang sabi ng kasabay ko, “I can’t say goodbye to you” raw ang title. Hanggang sa pagbaba namin ng tren, kinakanta nya. Malamang daw hanggang sa bahay, LSS sya (ako rin, dahil habang tina-type ko ‘to, nakakanta ko ang chorus).

Napakaganda rin ng boses ng babae. Sana ganun din kaganda ang boses ko. Wish! Naitanong nga rin pala ng kasabay ko kung sa kanila nga ba napupunta ang mga donation na inihuhulog ng mga tao. Sabi ko, sana nga sa kanila. Grabe ang talent ng dalawa. Naisip ko na minsan ay kausapin sila kapag nakita ko sila ulit roon. Sobrang natuwa ako. Relaxing and soothing voices.

Habang binabagtas ng van na sinasakyan ko ang EDSA ay muntik nang bumangga sa isang kotse, ewan ko ba kung bakit. Medyo nakakahilo ring magmaneho ang drayber. Bigla ko tuloy naalala ang drayber ng bus na nasakyan namin nina Mama’t Kuya pauwi galing Bicol nung isang araw. Grabe, nag-oovertake sa kurbadang daan, nakikipaghabulan sa isa pang bus. Hindi kami nakatulog nun. Mabuti na lang! Thank God for His protection! Pagpasok ng NLEX, medyo mabilis talaga ang takbo ng van. Nakarating naman ng matiwasay sa bahay at isinulat ang blog post na ‘to.

Ayun lang… Eh bakit ba ito ang title ng post na ‘to? Ewan, pero bakit nga ba sinasabing malas kapag Friday the 13th? Sana maunawaan natin na walang malas, pero hindi nga lahat ng araw ay “good.” S’yempre may “bad days” rin, o better yet, “not so good days.” Pero sa totoo lang, nasa response lang naman natin kung magiging good o bad ang araw. May choice tayo. Nasa attitude lang ‘yan.

Again, ayun lang. Hindi ko alam kung may sense ang mga sinabi ko pero, ayun lang…Hahaha!

Happy weekend, everyone! (and enjoy the remaining minutes of Friday the 13th! :D )

Strengths Finder

About a month ago, my good friend Ate Eds gave me a copy of  StrengthsFinder 2.0 (thanks to the generosity of her friend!). The book is the second version of Gallup’s popular online assessment, StrengthsFinder.

Finally, last Sunday night, I decided to take the assessment and was a bit surprised with the results!

My Top 5 Themes

(Note: excerpts of Shared Theme Descriptions and Personalized Strengths Insights were lifted from http://strengths.gallup.com)

1) Developer

People who are especially talented in the Developer theme recognize and cultivate the potential in others. They spot the signs of each small improvement and derive satisfaction from these improvements.

Driven by your talents, you derive much pleasure from honoring and praising individuals, especially when their good results are the fruit of hard work. You regularly go out of your way to notice their accomplishments, knowledge, skills, or talents. Just having someone notice these contributions encourages many people to use their gifts much more often.

You can also determine the emotions of people. These insights help you know what to say and do when you interact with someone.

My take: This is my most fave theme, not because it’s on top, but because it perfectly describes who I am. I always find joy in giving out affirmation and giving people the “push.”

JUST A THOUGHT: Would this theme help me to launch a new career, perhaps as a talent manager? Of course this is a terrible joke. HAHA.

2) Belief

People who are especially talented in the Belief theme have certain core values that are unchanging. Out of these values emerges a defined purpose for their life.

Instinctively, you place more importance on the purpose and value of what you do than on the monetary rewards that accompany success. Chances are good that you are naturally inclined to make sacrifices that benefit someone else. You enjoy being generous with your time, knowledge, skills, experiences, resources, or possessions. Because of your strengths, you refuse to live a meaningless existence. You seek a vocation that allows you to express your deepest values every day. Work or school provides you with the opportunity to enrich and deepen the quality of your life.

You really want to do what you love doing. Your job or studies need to be much more than a means to an end — that is, a paycheck or a diploma. By nature, you are determined to leave the world a better place than you found it. This explains why you welcome many kinds of people into your life. You realize that when individuals fail to make their unique contributions, humankind suffers an irreversible loss.

My churchmate Rob said that this is exactly the reason why I want to go out to the field and do mission work. Maybe. :)

3) Responsibility

People who are especially talented in the Responsibility theme take psychological ownership of what they say they will do. They are committed to stable values such as honesty and loyalty.

It’s very likely that you place a premium on doing everything correctly. Whatever you are involved in or associated with must typify — that is, symbolize — accuracy and precision. Your high standards demand exactness. By nature, you are sometimes open and honest about who you are, what you have done, what you can do, and what you cannot do. Maybe your straightforward explanations and stories help listeners see you as you see yourself. You might reveal your strengths and limitations. You might choose to be forthright and plainspoken.

This partially explains why various people seek your company and want to work with you. Perhaps your words and examples move them to action. Instinctively, you normally strive to do things right. Taking shortcuts strikes you as unprincipled, thoughtless, and careless. You likely refuse to produce sloppy work or engage in unethical practices. Because of your strengths, you willingly assume moral, legal, and mental accountability for people, processes, or assignments. Your outward behavior demonstrates your reliability. Others view you as a person who can be trusted to follow through on commitments. Chances are good that you might go out of your way to do what you promised. Sometimes you are impelled to follow the rules of your conscience.

I hope that upon discovering this “strength,” I’ll have a greater sense of responsibility.

4) Input

People who are especially talented in the Input theme have a craving to know more. Often they like to collect and archive all kinds of information.

Chances are good that you are by nature someone who soothes people when they become upset, overwhelmed, angry, or fearful about life’s uncertainties. Because you read so much, typically you can expand their view of a situation by sharing a fact, a thought, a quotation, or a story you have discovered. Because of your strengths, you may realize you are skilled in particular areas of specialization. Sometimes you take advantage of certain opportunities to broaden your knowledge base. You might try to obtain the latest facts, news, data, or research discoveries in your field. At the time you amass this information, its importance may not be apparent to you. You might be content to pull together bits and pieces of material so you can refer to them later if the need arises. Driven by your talents, you can simplify the most complex, convoluted, or intricate procedure. People usually rely on you to offer clear and easy-to-comprehend explanations.

Rarely a stranger to hard work and long hours, you attempt to reinforce your grasp of a subject by reading, studying, discussing, or writing about it. From time to time, you may practice honing — that is, sharpening — a particular ability. Instinctively, you take in lots of information by reading books, newspapers, magazines, reports, documents, or correspondence. Typically you are eager to discover all the factors that are contributing to the current state of affairs.

I think the reason why this theme came up is because of the demands of my current job and nothing else. But, I must also agree with the fact that yes, I normally soothe people whenever negative emotions arise.

5) Achiever

People who are especially talented in the Achiever theme have a great deal of stamina and work hard. They take great satisfaction from being busy and productive (how I wish this is REALLY true!:D)

By nature, you routinely expend extra energy to keep materials or workspaces neat, orderly, and shipshape (true). You deplore — that is, regard as unfortunate or wretched — the messes other people leave. This explains why you scurry about to clean up things left in disarray.

Chances are good that you are hardwired to work industriously. You willingly devote hours and energy to your job or studies (yeah, true). When you know your scores, ratings, rankings, or performance might be compared to the results of others, you might redouble your efforts to be the best.

It’s very likely that you tend to be a very good adviser to many individuals (I hope so). When offering suggestions or asking questions, you probably are much more engaged, intense, and involved than usual. Driven by your talents, you may accomplish more when you take time to think about what you need to perfect, upgrade, or do better. Perhaps this is your way of being declared the best when your results are compared to those of others. Maybe your hours of hard work increase your chances of producing the right outcomes.

Well, I must say after reading through the descriptions and insights, I am pretty pleased with the results, although at first I cannot comprehend why did the “Achiever” theme come out.

I had fun taking the assessment, much more in reading the insights above. I strongly suggest you grab a copy of the book. It contains an access code to the online assessment which you can also use to access other Gallup resources. It might help you discover untapped talents and skills. Good old National Book Store has finally added StrengthsFinder 2.0 and other Gallup books on its product list. Check out http://www.nationalbookstore.com.ph/shop/search.asp

Now that I have already discovered my so-called “strengths,” what’s next?

Admittedly, there are times that some of these descriptions do not manifest in some situations distinctively. But it really felt good having known that I actually possess these strengths (you know, I’m often oblivious).

In church, we are on the last wave of the series entitled, “STRONG” which chronicles the Israelites’ fight for the Promised Land. I was just reminded, having taken the assessment and read the descriptions, where (or better yet), from whom do I draw my strength from? Whenever I need wisdom to decide and knowledge to accomplish every work given to me, whom do I call for help? In a middle of a crisis, to whom do I run to?

We often read or hear this: Every single day is a battle. Trials come in various forms – sickness, emotional problems, financial difficulty, broken relationships, persecution (and the list goes on and on). They will always attempt to ruin our lives in any manner and shatter our faith. But, remember, there is a promise – we can always find peace and comfort.

Go back to the Word!

In 2 Corinthians 12, Paul wrote about his “thorn,” that he pleaded with God three times to take it away from him. But this is what the Lord said: “My grace is sufficient for you, for my power is made perfect in weakness.” (v.9a).

Paul said in response: “Therefore I will boast all the more gladly about my weaknesses, so that Christ’s power may rest on me. That is why, for Christ’s sake, I delight in weaknesses, in insults, in hardships, in persecutions, in difficulties. FOR WHEN I AM WEAK, THEN I AM STRONG.” (v.9b-10)

It doesn’t really matter whether I actually possess the themes that I mentioned at the beginning of this post or not.  The SOURCE does.

Oh well…:)

Out of the blue, I found myself logging in here, without anything on my mind to write down.

Few hours ago, I was laughing at previous posts on this blog, wondering how I was able to write those stuff (and why did I?). At one point, I even got a bit frustrated.

Anyway, I would just like to share how grateful I am today. Yeah, few hours ago, I was at the office – weekend duty for the month. Missed cutee Enzo’s party and the company of friends.

All alone, freezing cold in the corner. Terribly bored. Almost starved. Finding additional topics for the yearend. Monitoring.

But there was one thing which made me smile. Honestly, I prayed that it would happen (again) and it did!

Proof that God really answers prayers (though I must admit that there was nothing really spectacular about what I prayed for).  Somehow the frustration was eased.

I wished. I prayed. But, honestly, I didn’t expect it to happen.

Yes, He is faithful at all times, in both big and little things (though at times, admittedly, I’m not).

Aren’t His ways amazing? Now, I can sleep. Grinning.

I’m thankful for the day that has passed and looking forward to another great one ahead even as I’ll bid goodbye to my good friend, Ate Cherry. :(

And yes, I’m officially back. I really missed this. Hoping to write again as often as I can and probably, create a new blog or make an overhaul of this one.

Happy Sunday, folks!

“…give thanks in all circumstances…” – 1 Thessalonians 5:18

The best thing

I celebrated my birthday a few days ago and honestly, I didn’t feel an ounce of worry about getting a year older.

I’m now 28.

A day before, my father arrived in Bulacan from Bicol and paid us a visit.  Just an hour after, he decided to visit a friend in a nearby town. He came back a day after – it’s my birthday.

During the six years and so that I have been employed, I never took a birthday leave. But I didn’t know what came into my mind that I thought of taking a day off this year.

I spent practically the entire morning ’till afternoon answering phone calls, text messages, messages on Facebook and Twitter, thanking those who greeted, overwhelmed by the throng of well-wishers.

Mama, Jep and I went to the pizza place in Malolos for dinner, took some pictures (which I haven’t seen yet in any of the folders I have on file; paging Jep) and headed home. Kuya wasn’t able to join us; he was in Manila, at work.

Papa left at around lunch time that day, for reasons I’d rather not share. Before leaving, he told me, “Matanda ka na.”

Then I was urged by the Spirit. I asked Papa if I can actually, pray for him. He said yes, with a smile.

Weekend came and until today, I celebrated with friends, churchmates and co-workers — laugh trip, food trip.

But that moment of lifting up my father in prayer for me made the difference.

Papa

Nung nakaraang linggo, nag-iisip ako kung ano ba ang magandang i-blog.  Naisip ko rin kasi, matagal-tagal na akong hindi nakakapagsulat rito. Nagbabalik!

Father’s Day nga pala ngayon.

Naaalala ko nung bata pa ako, takot na takot akong mag-swimming. Pero hindi ito naging hadlang para sa Papa ko na turuan pa rin ako papaano lumangoy. ‘Yun nga lang, hindi ako natuto.

Ito marahil ang isa sa mga kaunting alaala na meron ako tungkol sa aking tatay.

Lumaki akong walang ama. Naghiwalay ang mga magulang ko nung ako’y 8 years old pa lang, si Kuya ay 11 at si bunso ay 3. Legally separated na sila simula noon.

Kaming magkakapatid ay kay Mama lahat lumaki. Mag-isa niyang tiniis ang hirap at sakit. Single mom. Super mom. Siya ang tumayong tatay at nanay ng pamilya.

Kahit sobrang abala sa mga negosyo, hindi nawalan ng oras si Mama para sa amin. Siya pa ang naghahanda ng baon at nung nagkaroon na ng sasakyan ay pinagda-drive pa para ihatid at sunduin.

Sabay-sabay kaming nagsisimba tuwing Linggo at iluluwas pa kami ng Maynila para ipasyal. Nakakahiya mang sabihin, pero madalas, pati mga project ko (lahat ng patungkol sa crafts at pananahi), siya ang gumagawa. Pati mga dapat kumpunihin sa bahay, siya pa rin ang gumagawa. Kaunting panahon lang kami nagkaroon ng katulong kaya ang pagluluto, paglalaba, plantsa, lahat – siya lahat.

Nung Mother’s Day 2008 ay nagsulat ako ng mahabang blog tungkol sa nanay ko, nasa archives ng blog site na ito. “Mama” ang title. Sa totoo lang, kukulangin ako sa oras at espasyo sa pagku-kwento kung anong klaseng NA-TAY si Mama.

Kahapon, sabay kaming nagpagupit ni Mama. Sabay ring nagpa-foot spa. First time ko ngang magpa-foot spa. Madalas ay pinanonood ko lang siya. Kung hindi pa niya ako pinilit, hindi talaga. Alam n’yo naman, wala akong kahilig-hilig na i-pamper ang sarili. Kumain. Namili ng mga blouse. As usual, hindi na naman siya bumili ng para sa kanya. Ako lang ang ipinili niya at pinabili. Lagi na lang! Pagkaraan noon ay nag-grocery kami ng kaunti. Bonding to the max.

Bagamat matagal na silang hiwalay, okay naman ang samahan nina Papa’t Mama. Si Mama rin naman ay malapit sa in-laws n’ya kaya walang problema. Matagal nang nagpatawaran.

Sa totoo lang, nung lumalaki ako, hindi ko naisip na wala akong tatay. Ganun kasi katindi ang pagmamahal at atensyon na ibinuhos ng nanay namin sa aming magkakapatid. Hindi talaga ako naghanap ng “father image.” Ika nga, more than enough na si Mama sa buhay namin. Pero siyempre, iba pa rin kapag buo ang pamilya dahil iyon naman ang orihinal na disenyo ng Panginoon.

Hindi ko na matandaan kung kailan pa kami huling nagkita ni Papa. 2 o 3 taon na ang nakalipas, nung dumalaw siya sa bahay. Paminsan-minsan ay nagte-text at nangungumusta.

Ano pa ba ang naaalala ko kay Papa? Ahh, aminado ako na sa kanya ko na-mana ang pagkanta. Mahilig at masarap din siyang magluto gaya ni Mama. Sana nga lang na-mana ko ito sa kanila.

Parang naaalala ko na nung bata pa, madalas rin kaming mag-wrestling nina Papa’t Kuya sa kama. Harutan. Kulitan.

Isa pang naaalala ko, hindi namamalo si Papa. Si Mama alam ko minsan yata.

Aminado rin ako na mas higit kong kamukha si Papa kesa kay Mama. Sina Mama’t Kuya naman ang parang pinagbiyak na bunga. Noon, medyo naiinis ako kapag may mga nagsasabing magkamukha kami ni Papa. Pero nung lumaon ay natanggap ko na rin. Mabuti na lang, nitong tumatanda na ako ay nagiging kamukha ko na rin daw si Mama, sabi ng ilan.

Magaling ding mag-drawing si Papa. Sa kanya naman nagmana sina Kuya at bunso. Naaalala ko yung malalaking painting n’ya sa bahay noon. Galing!

Wala na akong sama ng loob. Lagi ko na nga lang siyang isinasama sa mga panalangin ko. Hindi naman kasi kami magkakaroon ng pagkakataong magkita ng madalas dahil sa Bicol na siya nakatira.

Mabuti na lang kanina, nakadalo ako nung 2nd service sa church nung hapon, kahit naka-attend na ako nung umaga. May dahilan pala kung bakit. Iba. Sobrang saya, kahit umiiyak lahat. Salamat sa panalangin ni Pastor Erick. Prayer for comfort para sa akin na walang tatay at kasama pa ang pangako ng Panginoon para sa isang asawa – a man after God’s own heart.

Ngayong araw na ito (actually nung mga nakakaraang araw pa), ipinaalala na sa akin ang unang bahagi ng Psalm 68:5: “”A father to the fatherless.” Hindi ba napakasayang malaman na kahit hindi ko kasama ang aking tatay, mayroon akong Ama sa langit na palaging nandyan ano man ang aking pangangailangan, ano man ang sitwasyon sa buhay.

Kapag nakauwi ako ulit ng Bicol, na sana naman ay hindi na magtagal at magawa ko na, inaasahan kong magkikita kami ni Papa at magkakausap.

Bago ko isulat ito ay nag-text ako kay Papa, bumati. Sumagot siya, nagpasalamat at sinabing he’s in pain.

Hindi ko alam ang kundisyon niya ngayon. Hindi ko naman siya matawagan dahil kulang na ang load ko. Hindi pa siya sumasagot sa tanong ko kung anong nangyayari sa kanya. Sana naman ay okay lang siya.

Naisip ko rin, kapag dumating ang araw na ikakasal na ako (kailan kaya iyon?) ay maaaring kasama rin si Papa na maghahatid sa akin sa altar.

Sana nga mayroon pang ibang bagay akong magagawa para sa kanya bukod sa ipanalangin siya araw-araw. Ano pa nga kaya?

Pag-iisipan ko na.

miss!

Umuwing busog na busog, salamat sa birthday treat ni Andrew, isa sa mga election researchers. Sarap ng pancit, tinapay at may ice cream pa! Grabe. Nung Lunes, nag-pray ako na sana naman eh may manlibre sa akin ng lunch. Ewan, basta bigla ko na lang naisip iyon. ‘Yun na nga, nag-treat sina Agatha at Adie dahil nag-birthday sila. Ke sarap-sarap ng cake at pasta! Pati si Ma’am ay nagpa-pizza. Galing! Tapos kahapon din, dumalaw lang ako kay Ate Monday (na kapapanganak pa lang), nalibre pa ako ng tanghalian. Woohoo!!! Kaso grabe ang panghihinayang dahil nagluto pala ng fried chicken si Mama ngayong gabi. Aww. May bukas pa naman. :)

Sinisipon at inuubo pa rin. Nung Biyernes pa ito, nung Sabado nga ay nilagnat pa. Sobrang panghihinayang at hindi nakakanta sa practice at sa service nung Linggo. Sobrang nakakamiss nang kumanta. 2 linggo na, nung una may pasok ako, tapos pangalawa nga ay nagkasakit naman. Pero alam kong pagaling na ako. Sa tingin ko, pinagpahinga lang ako.

Umuwi ring antok na antok na antok. Pagkatapos mapuno, ni hindi ko na nga namalayang nasa NLEX na pala ang fx.

Nung nagising ako, nasa Marilao na yata iyon. Ewan, pero bigla kong naalala ang Lola ko. Bigla ko siyang na-miss.

Naalala ko ‘yung mga sugat niya (nagkaroon siya ng bedsores noong 2008). Naalala ko ‘yung butas sa likod niya, mga sugat sa binti at paa. Naalala ko kung paano naming pinagtutulungang magkakapatid at ni Mama ang paglilinis sa mga sugat at kung paano siya halos mapahiyaw (pero mahina ang boses) dahil sa sakit sa tuwing itinatagilid siya.

Pero alam kong nagpaalam siyang masaya.  Nakaka-miss lang talaga si Lola Chayong. Lola Rosy.

Nakaka-miss na ang mga ka-choir sa GMA. Kailan kaya matutuloy ang meeting? Magkakaroon pa kaya ng rehearsal kahit lahat na ng tao ay busy sa eleksyon? Medyo matagal-tagal na ring walang piktyuran (kaya naiinis si Prof eh, kahit oras ng practice, pose ng pose!) Buti na lang paminsan-minsan eh nakakasama pa rin ang iba sa kanila para mag-lunch o mag-dinner.

Pati mga dating ka-trabaho, silang nasa GMA pa at maging ‘yung matagal nang nag-resign, sobrang nakaka-miss rin. Medyo matagal-tagal pa ang Pasko para mag-reunion ulit, na dalawang sunod na taon naming ginagawa. Pero pwede namang mag-dinner o mag-lunch minsan, ‘di ba? Sana nga magkatagpo-tagpo na ang mga iskedyul. Hay, senti mode na naman.

S’yempre mawawala ba sa listahan ang mga kabarkada nung college? Lahat halos sila ay nasa abroad. Salamat na lang sa internet at kahit papaano ay nakakapag-chikahan pa rin minsan sa Facebook o YM. Minsan din ay nakaka-text (salamat sa roaming service!)

Nakaka-miss na rin palang manood ng PBA, live! Naalala ko ang mga ka-adikan nung high school. Sana matuloy ang usapan namin ng isang kaibigan, ililibre raw niya ako. Bigla tuloy akong nahiya. Meron pala ako nun.

May mga kaibigan ding sobrang miss na miss ko na. Ganun nga yata talaga kapag nagkakasundo kayo. ‘Yung tipong madalas ay pareho kayo ng topak o trip. hAhA!

Na-miss ko na ring mag-mall (hindi mamili, magpalamig lang!). Sana bukas bago umuwi makadaan ako.

Alas-dose na naman pala. Biyernes na. Woohoo!

Ay, nakaka-miss na rin palang matulog ng maaga.

Asa pa.

Oo nga pala, iniisip ko pa ngayon kung paano ko makukuha ang company ID ko. Nag-message sa Facebook ang anak ng lalaking katabi ko sa fx na nakapulot. Hay, salamat na lang talaga at may Facebook. At lalong salamat kay Mr. Eugenio Calicdan na tinawagan pa ako para alamin kung paano ko makukuha ang ID. Gigising ba ng sobrang aga o sa Sabado na lang? Waaahhh. Bahala na.

Sana antukin na ako. Pero magbabasa muna. Miss ko na SIYA eh.

Sakto lang!

Pagkatapos kumain ng chakang cheeseburger, nakipagkwentuhan saglit sa nanay at dali-dali nang pumasok sa kwarto. Binuksan ang computer. Kahit pa masakit na ang mga mata at mabigat na ang ulo sa pagharap sa computer sa opisina maghapon.

Ito ang buhay ko gabi-gabi.  How about you, my friend?

Facebook – Gmail – Twitter – Multiply – YM - Friendster (?) – GMANews.TV (plugging :D ), etc. etc.

Isang araw, nagulat na lang ako na bahagi na pala ng araw-araw na kwentuhan ang latest happenings sa Facebook. Akalain mo ‘yun!

Na-tag mo na ba ang mga friendships mo sa iyong photo album? Nakapag-comment ka na ba sa status niya? Ni-like mo na ba ang link na ipinost ng crush mo?

Ano kayang magandang ilagay na profile picture? Dapat ‘yung astig, kakaiba. Dapat maganda.

Hindi ka ba mapakali at halos hindi makatulog kung anong ilalagay mong status update na paniguradong ila-like ng marami at marami ring magco-comment? Dapat kontrobersyal, ‘yung tipong mag-iisip sila kung anong ibig sabihin nun. O ‘di kaya, ‘yung tipong ta-tumbling sila dahil kung hindi corny eh talaga nga namang nakakatawa ang status mo. In fairnezzzz…

Minsan naman, trip mo ang mga quotable quotes. Pwede ring linya sa huling kantang napakinggan mo (LSS kumbaga) o kaya gusto mong magbigay ng inspirasyon, kaya Bible verse naman ang nilalagay mo.

Kumusta na ang farm? Nakapag-”harvest” ka na ba?

Nakapag-bake ka na ba (Café World)? Sino na ba ang na-”hit” mo sa Food Fight? Sa Pillow Fight?

Naging fan ka na ba ng “Badtrip ako sa mga guard na pabubukas pa ung bag, tutusukin lang naman!?” o ng “I love my mom?” Fan ka na rin ba ni Lilia Cuntapay?

Nai-link mo na ba ang latest, hottest videos sa YouTube sa wall mo? Nasagutan mo na ba ang latest quiz sa Quiz Creator? O ang mga usong tanong sa Friends Exposed at Quiz Planet?

Haaayyy. Sangkatutak na applications. Nakakahilo. Sorry sa mga nag-iinvite, pero sinasadya kong hindi i-accept ang mga imbitasyon. Ini-ignore ko lang talaga. Wala talaga akong oras para rito.

Tanging sa pagco-comment at pagla-like lang ako guilty. Pati na rin sa pagpo-post ng videos, photos at iba pang links. Paano pa kaya kung adik din ako sa mga applications? May itutulog pa kaya ako?

Nitong mga nakakaraang linggo, aminado akong medyo tinamad na rin akong mag-update. Ewan ko ba kung bakit. Siguro dahil may mga nakaka-frustrate lang na nakita at nalaman.

Mas enjoy ko talaga ngayon ang mag-twit sa Twitter! Mabilis kasi at saka kahit one-liner lang, nasabi mo na ang gusto mong sabihin. ‘Yun nga lang, kakaunti pa lang sa mga kaibigan ko ang nagtu-twit. Pero okay lang, masaya pa rin naman. Nagiging updated sa latest news at kung anu-ano ang pinagkakaabalahan ng mga sikat na tao. Fina-”follow” mo na ba ako?

Nami-miss ko na ring ka-chat sa Gmail at YM ang ilang kaibigan, lalo na silang nasa abroad. Busy rin sila, wala ng panahon, paminsan-minsan na lang. Simula’t sapul pa naman, hindi talaga ako mahilig mag-chat. Mas gusto ko pa rin ang personal na pakikipag-chikahan. Pero dahil nga karamihan ng barkada ko ay nasa abroad, heto lang ang paraan para madalas akong makakabalita sa kanila.

Hindi ko naman nila-log off ang Yahoo Mail ko, kaya automatic na (tama ba?) na nakalog-in ako sa chat thru mail. Kaya magparamdam ka lang. :)

Okay, okay. Gaya n’yo ay aminado akong nakalimutan ko na rin ang Friendster. Nawala na talaga sa sistema. Kahit pa sa kanya nagsimula ang lahat. Paminsan-minsan ay binubuksan pa rin, hindi na nga lang nag-a-update. Pero, iba talaga ang interface ng Facebook. Ang gulo-gulo na kasing tingnan ni Friendster. Masakit sa mata.

Medyo nalulungkot ako kasi pati Multiply, nakalimutan ko na rin. Doon pa naman ako madalas mag-blog at mag-post ng mga litrato. Pero magsusulat pa rin ako doon. Pangatlo pa rin iyon sa listahan ko (siyempre una ang Facebook, pangalawa ang Twitter).

Mabalik tayo sa realidad. Nahalikan mo na ba ang nanay o tatay mo at nasabihang good night, kasi ikaw magpupuyat ka pa at uumagahin?

Kailan ka ba huling nakipag-kwentuhan sa kapatid mo? Pagdating mo ba ng bahay ay agad-agad ka nang uma-”amen” sa computer?

Nakakatulog ka pa ba ng maayos? Nakakakain ka pa ba sa tamang oras? Kumusta ang trabaho?

May oras ka pa ba para sa Kanya, sa anak mo, sa asawa mo, sa mga kaibigan mo? O ang mga ‘virtual’ friends mo lang ang palagi mong kasama?

Pasensiya na kung nagpapaka-seryoso ako. Pero baka naman totoo ang mga sinabi ko. Itinatanong ko rin ito sa sarili ko ngayon.

Peace tayo, ha.

Kaya, ‘wag maging adik. Ika nga, sakto lang. Baka nakakalimutan mo na ang mga bagay na mas mahalaga.

O s’ya, iche-check ko pa ang profile ng crush ko. Hahaha. Kaloka.

:)

i LiKe!

Nami-miss ko nang magbasa ng libro na may maliit na lampshade na nagbibigay ng kakaunting liwanag (kaya lumabo ang mga mata ko).

Nakakamiss na ring kumain sa tapsilogan sa riles ng Malolos. Sa weekend kaya makakabalik ako dun ulit?

Super miss ko na rin mag-fishball. Kapag naman kasi may nag-aaya, hindi ako pwede.

Nakaka-miss nang humiga sa damuhan at mamangha sa ganda ng kalangitan!

Gusto kong gawin ulit ang mga ito. Ang tanong, kailan? Kailan ba may oras?

Kailangang gawan ng paraan. :)

Ngingiti pa rin (kahit suuper badtrip!)

Miyerkules.

Gusto kong isa-isahin ko ang mga negatibo at positibong bagay na nangyari ngayong araw na ito.

NEGATIVE (-)

1. Nakaalis ng bahay kaninang umaga, minutes before 9. 10 a.m. ang pasok ko. Naghintay pa ng tricycle.
2. Pagtawid sa sakayan paluwas ng Maynila, hanggang MRT-North Ave. lang (na naman!) ang van. Wala ng choice kung hindi sumakay dahil mapupuno na. Wala ring nagdadaang aircon bus na biyaheng Cubao o Pasay.
3. Pagbaba ng MRT, sakay agad ng bus. ‘Yun pala, saksakan ng init sa loob. Hindi mo maramdaman ang lamig. Nagtiis na lang.
4. Office: intermittent internet connection. Aksaya sa oras ang kabagalan.
5. As usual, may delays pa rin san inire-request kong mga dokumento mula Mindanao. Dapat babayaran ko na ‘yun. Haaayy basta. Kasama iyon sa things to do ngayong linggo. Mukhang hindi ko na magagawa.
6. Isa pang delayed (super!) ang nire-request kong dokumento ng isang public official sa Bulacan. Hindi ko alam kung anong nagiging dahilan para hindi pa nila i-release iyon. Ang nakakainis, October last year ko pa ni-request. Hindi ko alam kung may balak pa silang ibigay sa akin ‘yun. Pero, hindi ko sila tatantanan!
7. Hindi masarap ang pasta na binili sa canteen. Kakaunti pa ang serving.
8. Napakahirap mag-dial ng celfone number sa mga telepono sa opisina. Hindi ko alam kung bakit. Kapag natawagan mo na ang tao, hindi ka naman niya maintindihan dahil “choppy.” Hay basta malabo ang linya. Sa inis, ite-text mo na lang siya o tatawagan gamit ang sarili mong celfone.
9. P40 na lang ang load. Matagal-tagal pa rin ang katapusan ng buwan kung kailan maglo-load ulit para sa opisina.
10. Kung bakit naman kasi may ganitong ‘season’ ang mga babae, nasungitan ko yata si Tony nung tumawag siya samantalang pagkatapos niyang manghingi ng stats ay kinumusta niya kung nakapagpatingin na ako sa mata. Waaahh! Sorry, Tony. Didn’t mean it. Lab yah!
11. Offline ang ATM sa canteen. Tumawid sa kabilang kalsada para mag-withdraw.
12. Pagdating sa sakayan, marami pang kulang sa van. Naghintay ako ng bus, walang dumating. Walang choice kung hindi sumakay sa van na iyon na pinaka-ayaw ko dahil malamok at may surot! (totoo, hindi ba Anjo?)
13. Nandun na naman ang pasaway na barker. May pinaupong iba sa unahan ng van samantalang nauna akong dumating at nagsabing doon ako uupo. Kay tagal naghintay para sa iisang pasahero na magpupuno. Nakaalis, 8:20 na yata.
14. Nangati ang mukha, likod at paa habang pauwi. Eeeewww talaga (arte!)

POSITIVE (+)

1. Nakarating ng opisina, minutes before 10. In short, hindi na-late.
2. Dahil birthday ni Jake, may dalang pizza si Ma’am. Yum yum.
3. Dinaanan ako ni Crizzy sa opisina. Sa wakas, nakapag-kwentuhan na kami ulit kahit saglit lang.
4. Nakahabol sa bible study. Ang lesson, the woman who FEARS the Lord. Whew!
5. Since nasa conference room kami ng canteen habang nagba-bible study, nakita ko sa salamin na nagdaan ang crush ko. HAHAHA!
6. Walang tigil sa pagpapadala ng mga picture ng mga kandidato si Ayi dahil kailangan ko rin ang mga iyon. Salamat, Ayi!
7. Nagpa-cake si Ate Ka. Yum yum ulit.
8. Nakausap si Sheila sa cr, kahit saglit lang. Miss ko na ang mga kakoro.
9. Nakasabay mag-withdraw sina Alex at Ate Ivy. Sa wakas, naka-chikahan ko sila ulit kahit saglit na saglit lang din. Hay, choir!
10. Ligtas na nakarating ng Bulacan at sobrang bilis! Naniwalang bago mag-alas-nuwebe, makakarating ng bahay.
11. Nakarating ng bahay, 8:55. Dahil wala pang alas-nuwebe, P20 pa lang ang ibinayad sa tricycle. Kung alas-nuwebe na kasi, P30 na. Amazing.
12. Natawa sa video na pinost ni Mark sa Facebook wall ko. Nawala ng tuluyan ang pagka-badtrip.
13. Masayang inuubos ang hopia ube ni Jep.
14. Nagpapasalamat sa biyaya ng internet at dahil dito, nai-post ko ito.

Haaay. Sobrang bait talaga ni Lord.

Wala na akong masasabi pa.

Woohoo-hoo!

« Previous entries Next Page » Next Page »