muni-muni ni meannski

Matagal-tagal na rin nung huli akong nag-blog. Paano ba naman…. Hay! Kaya kahit itong pangyayari ‘to eh naganap kagabi pa, iba-blog ko pa rin. Nyaha!

Isang nakakatuwang eksena sa fx taxi. Nakasabay kong umuwi si Kuya na cameraman sa News. Nailibre pa niya ako, akalain mo! Nakatipid ako ng P50.

Pagdating ng Balintawak, may isang magkasintahan (yeah, I love the term!) na sumakay sa likod (dun din kami nakaupo ni Kuya). Pagsakay na pagsakay pa lang nila, amoy na amoy ko na ang kalamansi. Kinutuban na ako. Tiyak siomai ang bitbit ng babae. Hindi ako nagkamali. Siomai nga!

Sa totoo lang, medyo busog naman ako dahil nung hapon ay nagpa-pizza si Ma’am, pero ewan ko ba, iba talaga ang dating ng siomai.

Binuksan na ng babae ang plastik. Bigla akong nagutom at nakaramdam ng inggit. Ni hindi ko nga tinitingnan ang babae habang kumakain siya. Hanggang sa nag-amoy siomai na ang buong fx. Tuloy pa rin ang kwentuhan namin ni Kuya.

Sa wakas, naubos na rin ang siomai. Humalimuyak naman ang hand sanitizer. Gusto ko nga sanang itanong sa babae kung anong tatak nun, ang bango eh. Hehe.

Inilabas naman ng babae ang celfone niya. Ilang segundo lang ay narinig ko na ang ilang eksena sa isang palabas sa TV. May TV pala ang celfone niya at naka-hook sa Kapuso network. Ang palabas – Adik sa’yo nina Jolens at Marvin! Natawang natuwa ako. Kapuso pala si Ate. Buti naman. Pero okay din naman kahit Kapamilya. Hahaha!

Habang pinanunuod ng babae at ng boyfriend niya ang mga eksena, panay ang ngiti nila. Tumatawa. Nagtitinginan. Nagkukulitan.

Hmm…ganun nga yata kapag in love. Hay.

Hehe.

Nitong mga nakakaraang araw, na-realize ko na kahit sobrang maraming ginagawa, hindi ko dapat balewalain ang mga pagkakataong makakwentuhan ang mga kaibigan. Kaya nga nung Biyernes, kahit masakit na masakit na ang ngipin kong may butas, go pa rin ako sa dinner kasama ang mga ka-choir sa tapat lang ng building. Noon kasing minsan isang Biyernes rin, hindi ako nakasama sa kanila nung nag-aya ‘yung isa.

Grabe kahit mahigit dalawang oras lang kami magkakasama, sobrang saya. Puro lokohan, asaran, hagikgikan, tawanan at s’yempre, mawawala ba ang okrayan? Hahaha! Hindi talaga maipagpapalit ang saya na dulot ng kahit maliliit na bagay kagaya nito.

Maraming activities ng choir nitong mga nakakaraang linggo ang hindi ko nasalihan kasi sobrang busy sa trabaho. Ibig sabihin, marami akong na-miss na chikahan at piktyuran!

Marami pa akong mga kaibigang matagal ko ng hindi nakakakwentuhan. Kagaya ko, busy rin sila. Mabuti na lang kahapon, nag-ayang mananghalian ‘yung isa, tuwang-tuwa ako. Sa wakas, nagka-chikahan kami ulit at kasama pa namin ‘yung isang dating ka-trabaho na paminsan-minsan ko ring nakakasabay mag-lunch.  Nakakatuwang marinig ang mga kwento ng kaibigan kong ito dahil muli kong naramdaman at nakita ang katatagan niya. Positive atttitude pa rin dapat, no matter what happens.

Sa mga susunod na araw, busy pa rin at mas titindi pa. Pero okay lang. Wish ko lang ang mga kaibigan at kakilala na matagal ko nang hindi nakikita (o kung nakikita ko man eh hanggang ‘hi’, ‘hello’ na lang o ‘di kaya’y ka-text na lang paminsan-minsan) ay makakwentuhan ko na ulit ng personal. Para naman kahit pagod, matuwa naman ako.

Ayaw kong makalimutan ang mga simpleng bagay. Sabi nga, in everything, give thanks, kahit pa gaano ka-simple o kababaw ‘yan.

Sa wakas, nabuksan ko na ito ulit. Ahh, binubuksan ko naman ito pero ‘yun lang, ‘di naman ako nagsusulat. Ewan, dahil sa sobrang ka-busyhan, wala akong panahon at hindi ko rin ma-organisa ang utak ko.

Gusto ko lang i-share na “self-control” ang tema ko ngayong linggong ito. Kahit pa Lunes na Lunes eh tumayo ako sa bus, aircon naman pero dahil siksikan, pinagpawisan pa rin, pero walang reklamo, hindi kagaya dati. Relaxed na relaxed. Ang sarap pala ng pakiramdam.

Pagpasok, sex video scandal pa rin ang balita. Oh, yeah, what else is new? Inasahan ko na ‘to. Isang buong linggo pa ang itatagal ng chika minute. Hindi nga ako nagkamali.

Nung isang araw, nabwisit na naman ako sa isang MMDA enforcer. Medyo sarcastic kasi siya eh. Hay. Pero bigla rin namang nawala ang pagka-irita ko.

Kahit buong isang linggo ay masakit ang ngipin ko, salamat na lang talaga at hindi sumakit ang ulo ko. Himala ng mga himala! Heto ang napala ko sa pagkain ng tsokolate ng sunod-sunod na araw nung mga nakakaraang linggo. Waaaaaaaahhhh!

Mabuti na lang din umattend ako sa fellowship nung Miyerkules. Nung una, parang gusto ko na lang umuwi dahil nga sobrang sakit ng ngipin ko. Salamat at nakapakinig din ako ng inspiring words at nakasama ang mga kaibigan. Siyempre, mawawala ba ang masarap na pandesal? Na-miss ko ‘yun! Sarap pa ng palaman. Yeah, yeah, give thanks even for little things!

Huwebes: Heto na ang inaabangang Senate hearing sa Hayden cam scandal. Akalain mo, biglang naging karakter si Dr. Kho Jr. Bago pa mandin siya magisa, nabasa muna. Isang dating pulis at mayor ang umeksena. Saya-saya!

Hindi ko nga alam kung maiinis ako o matatawa ako kay Hayden. Napaka-weird niya. Nakakatawang nakakainis rin ang opening statement ni Katrina. Sino nga kaya ang nagsulat nun? Siguro nga, pareho silang biktima. Grabe, drama at comedy. Sa’n ka pa? All in the august halls of the Senate of the Philippines!

Higit na nakakatawa rito eh ang mga senador na hindi ko alam kung saan hinugot ang mga tanong, lalu na ‘yung isa. Kahit pa i-deny nila ng i-deny na in aid of publicity lang ang ginagawa nila, sa tingin ba nila may maniniwala sa kanila? Mabuti na lang at silang tatlo lang ang sumawsaw at wala ng iba pa.

Ang tanong, kailangan pa bang patulan ng Senado ang mga ganitong isyu habang unti-unti nang nadadagdagan ang kaso ng A(H1N1) sa bansa, habang may balita na maaaring makaranas na rin tayo ng recession? Sa dami ng problema, pati ba naman ito pag-aaksayahan pa ng panahon? Naman!

Mabuti na lang Biyernes na. Woohoo!

Salamat kay Lord sa isang affirmation na natanggap nung isang araw. Hindi ko ito inasahan.

Ewan pero wala lang. Sobrang natutuwa ako. Napakabuti talaga ng Diyos. Hindi Niya ako pinababayaan. Wish ko lang ngayong linggong ‘to, nakatulong ako sa iba kahit papaano. Salamat rin kasi nakita ko ang mga kaibigang nami-miss ko nang maka-chikahan o mabati man lang.

Salamat sa biyaya ni Lord, ito ang tumutulong sa akin na ayusin ang nararamdaman at mag-relax lang. Kasi, wala talagang patutunguhan kung iinit lang ng iinit ang ulo ko.

Nae-excite ako sa mga gagawin Niya sa mga susunod na araw. Ngayon nga, excited na rin akong magpunta ng Enchanted, kahit nung una eh nainis ako dahil dun na naman gagawin ang family day. Hehe.

Salamat rin at nakapagsulat na ako ulit. Ayaw ko ‘tong kalimutan, dahil dito ko lang nailalabas ang tunay na nararamdaman. Naks!

Relax lang!

Kay rami na namang pasahero na naghihintay ng masasakyan paluwas. Matiyaga naman akong naghintay, pero tumayo pa rin ako sa aircon bus. ‘Yun nga lang, dahil siksikan, hindi na ako nakaramdam ng lamig. Pinapaypayan ko ang sarili ko habang nakatayo dahil tumatagaktak na ang pawis ko.

Pagdating ng Balintawak, may isang matandang lalaking pabalik-balik sa kinauupuan ng dalawang matandang babae at may iniaabot. Wala siyang pakialam kung nasisiksik niya ako. Ang buong akala ko rin ay makakaupo na ako. Sa magkabilang gilid ko, may nabakante ng upuan pero hindi man lang ako pinaupo ng dalawang lalaki, nakipag-unahan pa sa akin. Kahit gusto kong magsungit, hindi ko nagawa. Pero sobrang nainis ako.

Pagdating ng West Ave., saka na ako nakaupo. Pagdating naman sa GMA, medyo trapik sa ilalim ng flyover, pero hindi pa rin ako nakaporma na bumaba. Bawal na kasi, sabi ni Bayani. Nang-aasar pa ang drayber, kapag daw bumaba kami sa maling babaan, siya naman ang malalagot sa mga enforcer ng MMDA. Isa pang pang-aasar n’yabumaba na raw ang mag-o-audition (dahil nga nasa GMA na kami). Hay. Ewan pero hindi ako natuwa sa biro niya na ‘yun.

Hindi ko alam kung bakit ako inis na inis ngayong araw na ito, samantalang mas maaga akong umalis sa bahay at mas maaga akong nakarating ng opisina.

Hay. Hay. Hay. Nanahimik muna ako at humingi ng tawad sa pagkairita. Mainit ang ulo ko kasi umaga pa lang amoy pawis na ako dahil sa paglalakad sa Edsa. Grr. Heto’t na-conscious na naman ako. Hello? Eh siyam na oras o mahigit pa yata akong mag-iistay sa opisina tapos amoy dugyot na ako umaga pa lang. Hindi yata makatarungan ‘yun!

Lumabas kami para kumain at mag-meeting sa tapat lang naman ng opisina. Naglakad na naman sa initan. Iniwan ko kasi ang payong ko dahil mabigat.

Tapos, may nabasa na naman ako. Kung alam lang niya na siya ang dahilan kung bakit nitong mga nakakaraang araw, mabigat ang kalooban ko. Kahit gusto kong mag-relax, hindi ko magawa. Tanging sa “grace” na lang ni Lord ako nananalig.

Pero sa totoo lang hirap na hirap na ako. Hindi ko kasi mapigilan ang sarili ko. Sobra. Nahihilo, nalilito na naman! Sana nga hindi totoo ang nararamdaman ko at nao-obserbahan. Baka nga “feeling” ko lang ito lahat.

Kung pwede lang pigilan. Mahirap, pero kailangan, kung hindi…Haaayy! Heto ba ang sinasabi nilang midlife crisis? Oh, no! Inaatake na nga yata ako. Yari.

Ano pa nga ba ang magagawa ko kung hindi harapin ng buong puso ang mga nangyayari at hangarin na lang na matapos na rin ito sa lalung madaling panahon.

May nabasa na naman ako nung gabi na. Talaga namang kailangan pang maulit. Nung una, dedma ako. Pero hindi ko ring napigilang sumagot. Waaahhh!!!

Ayaw ko nang sumakit na naman ang ulo ko sa kaiisip!

Nakakatuwa na ang unang post ko sa twitter kanina ay “thank God it’s Tuesday.” Medyo positibo ang outlook, kahit tumayo na naman ako sa bus, pangalawang magkasunod na araw na. Kanina, sa aircon, kahapon, sa ordinary.

Garalgal pa nga ang frequency ng istasyon ng radyo sa bus kanina. Hindi ko na kaya, napakasakit sa tainga! Ilang minuto lang, kinuha ko na ang iPod. Hay salamat.

Nitong dalawang magkasunod na araw, nakasabay kong sumakay at tumayo sa bus ang dalawang taga-GMA na mga kakilala ko. Sila rin pala ay nagti-tiyagang tumayo sa bus. Mabuti na lang din sa mga araw na ito, hindi ako na-late kahit nuknukan ng trapik.

Nung nasa basement ako galing sa pagta-time in, muntik na akong mabunggo ng isang lalaki na nagmamadaling lumabas ng pinto. Akala ko maiinis ako, mabuti na lang at napigilan ko.

Pangalawang araw na rin pala ito na wala akong lunch buddy. Huling araw sa opisina ni Ate Arlene nung Biyernes. Siya ang kasabay kong mag-lunch palagi. Nakaka-miss na rin ang kwentuhan namin.

Kahapon, mag-aala sais na yata ako kumain ng tanghalian (actually, maagang hapunan na ‘yun). Salamat na lang at may dalang pan de coco si Riz, sobrang sarap at nabusog talaga ako kaya hindi ako ginutom. Siya rin ang kasabay kong mag-lunch.

Kanina naman, mag-aalas kwatro na ako kumain ng tanghalian (meryenda na yata iyon) kasama si Agatha. Buco pandan at turon ang kinain ko. Grabe, napakagandang kumbinasyon, parehong matamis! Kumusta naman ang lalamunan? Mabuti na lang at hindi masyadong malamig ang tubig na ininom ko.

Pero, kanina, parang gusto ko munang huminto at umiyak. Heto na naman ako. Hindi ko alam kung ano ang nangyayari. Grabe. These days. I’m really emotionally bothered. Alam kong hindi ako dapat nag-iistruggle, pero iyon na nga ang nangyayari. Ayaw ko na ng ganitong feeling. Ayaw ko na.

Seryoso.

Kanina, mga bandang pasado alas-singko ng hapon, sobrang nahirapan akong huminga at masakit ang likod dahil siguro sa tagal nang pagkakaupo. Hindi rin kasi maayos ang pag-upo ko (haayy ano pa ba ang bago?). Akala ko talaga may mangyayaring masama, iba talaga ang pakiramdam ko. Nagpe-pray na ako, hindi ko na kaya. Mabuti na lang at kinailangan ko ring magpunta ng newsroom kaya medyo nakapaglakad-lakad.

Out of the blue, nakatanggap ako ng isang inspirational quote via text galing kay Allan Gonzales. Si Allan ay ang bulag na pianista at singer na guest ng God’s Media Ambassadors (GMA Christian Fellowship) sa event nung nakaraang linggo. Naka-text ko siya last week, nagpasalamat ako sa kanya dahil binigyan niya ng inspirasyon at pag-asa ang lahat ng dumalo, kabilang na ako.

Nung binasa ko ang quote, na-relieve ako. Grabe. Nakakatuwa talaga na may laging may gagawing paraan si Lord para umayos ang pakiramdam natin sa tuwing may mga pangamba, may sakit o kung anumang dinaramdam.

Tinext ko si Allan para magpasalamat. Pagkatapos nun, nagka-textan pa kami, may mga tanong siya tungkol sa fellowship last week. Nahiya nga ako kasi hindi ko siya ma-replayan agad-agad kasi patawid na ako ng kabilang kalsada pauwi ng Bulacan.

Sobrang thank You kay Lord sa bago kong kaibigan na kahit may kakulangan ay hindi nagpapaawat magpasaya ng ibang tao.

Thank You rin kay Lord kasi tumutugon talaga Siya sa panalangin.

Isang matamis na ngiti na lang ang iiwan ko ngayon.

Kahapon pa masakit ang ulo ko. Gabi na kasi nung uminom ako ng pain reliever. Akala ko kasi kailangan ko lang ipahinga at mawawala na, pero hindi pala. Nagsimula ang sakit paglabas namin ni Agatha galing sa isang resto sa Tomas Morato. Umattend kasi kami ng isang forum. Saksakan ng init!

Kanina, balik-DOJ ako. Pero nung umaga, nagdaan muna ako sa Court of Appeals. Nakakahilo ang mga pasilyo. Literal na paikot-ikot ako para lang makarating sa mga opisinang kailangan kong puntahan.

Lunch time. Sa wakas, natupad na rin ang pangarap kong makakain ulit ng quarter pounder. Habang nakaupo ako’t hinihintay ang burger, 5 minutes pa raw, ‘di ko maiwasang tumingin sa lalaking nasa kabilang table. Bago simulang kainin ang fries, nanalangin siya.

Napansin kong may hinihintay rin pala siyang order. Number 4 siya, ako naman, 12. Tingin ng tingin ang lalaki sa relo niya, mukhang naiinip na. Ako rin. Nung may nagdaang crew, nakiusap ako na i-follow-up ang order ko. Saglit lang at dinala na ng crew ang mga order namin.

Nakakatawa, pareho pala kami ng pending order – quarter pounder! Excited na kinain ng lalaki ang burger. Ako rin!

Haayyy. Akala ko hindi ko na mauubos ang burger dahil sa softdrinks at fries pa lang, busog na busog na ako. Pero inubos ko na lang din. Baka madurog lang sa bag ko kapag dinala ko pa.

Pagbalik ko ng Court of Appeals, hindi ko pa nakuha ang isa sa dalawang dokumentong kailangan ko. Pero hindi naman ako nainis (parang ‘di totoo hehe) kasi mababait lahat ng nakausap ko!

Matindi pa rin ang sikat ng araw at hanggang ngayon, hindi pa rin ako nakakabili ng bagong payong. Ewan, pero tiniis ko ang init habang naglalakad papuntang DOJ. Siyempre, tinulungan na naman ako ng mga ever-reliable sources.

Medyo nawala-wala na ang sakit ng ulo ko nung pauwi na ako. Mabuti na lang at hindi naman masyadong matindi ang sikat ng araw nung naglalakad ako papuntang LRT. Mabuti na lang din at hindi hassle sa LRT at MRT. Bago pa mandin kasi mag-rush hour, nakasakay na ako ng LRT.

Pagdating ko ng opisina, uminom na ako ng gamot. Okay naman ang araw na ‘to. Baka nga bumalik ako ulit bukas. May kailangan pa yata akong kunin.

Haaayyy. Hindi nga lang ako nakabili ng Go Nuts. Wala na akong budget eh, hehe. Pero, thank You pa rin Lord! =)

Makauwi na nga.

Sayang, hindi ko man lang siya na-imbitahang maging kaibigan sa Multiply account ko, kahit pa alam kong may account rin siya.

Kung hindi ako nagkakamali, may album si Kuya ng Yo! at paborito kong kantahin ang single na Mga Kababayan noon. Paulit-ulit. Natatawa pa nga yata sa’kin sina Mama’t Kuya. Talaga naman kasing mapapasabay ka sa tono.

Ilang linggo lang ang nakararaan, sabay naming narinig ng kapatid ko ang Kaleidoscope World na pinatutugtog sa isang istasyon ng radyo. Sabay naming kinanta ‘yun kahit nalilito kami kung ano ang tamang lyrics. Paborito ko ‘yun eh. Pagkatapos ng kanta, sinabi ng kapatid ko, “Sana walang mangyari kay Francis M.”

Naalala ko nga, minsan napag-usapan naming bumili ng t-shirt na ibinebenta ni Francis. Cool kasi ang dating.

Nakakabigla ang balita. Akala ko nga hindi totoo kasi hindi pa namin agad nakumpirma. Paglipat namin sa Eat Bulaga, na-kumpirma na namin. Wala na nga ang Master Rapper. Pinigilan kong umiyak.

Tinext ko ang kapatid kong bunso. Alam na rin niya. Si Mama, tinext ko rin. Umiiyak daw siya’t nanghihina.

Hindi ko akalaing malala na pala ang lagay niya. Ang buong akala ko, magagamot pa ang sakit. Akala ko kaya pa.

Sobrang nakakatuwa ang mga kanta niya. Maganda ang pagkakasulat at nakaka-aliw ang mga tono. Paborito ko halos lahat ng kanta niya. Napakaganda ng boses. Talented talaga! Hanga rin ako sa kanya dahil sa pamamagitan ng kanyang musika at iba pang talento, ipinakita niya ang kanyang nasyonalismo. Astig!

Sayang, bata pa siya. Marami pa sana siyang maisusulat na mga kanta, madi-direk na mga music videos at shows, makukuhang magagandang litrato, matutulungang mga tao. Pero may ibang plano ang Diyos.

Nakakatuwang mabasa sa isa niyang blog entry sa Multiply ang isang Bible verse: “And it will also come to pass that before they call, I will answer; and while they are still speaking, I will hear.” (Isaiah 65:24)

Ngayon, habang isinusulat ko ‘to, mga linya sa Man from Manila ang kinakanta ko.

At hindi pa talaga ako umuuwi hanggang hindi ko ito naipo-post.

Martes

Nung pauwi na ako nung Martes ng gabi, tanaw ko mula sa ikatlong palapag ng MRT station ang matinding trapik sa EDSA. Bakit na naman kaya? Maging sa flyover ay hindi gumagalaw ang mga sasakyan. May aksidente na naman siguro.

Matagal-tagal din bago ako nakasakay ng bus pauwi. Akala ko tatayo na ako sa ordinary bus. Mabuti na lang at nakaupo pa ako.

Nagkalat ang mga pulis, may ilang miyembro rin ng media akong nakita. Siyempre, marami ring nakikiusyoso. Hay, ang pinoy nga naman.

May isang sasakyang nakaharang sa daan. Nakita ko rin ang isang kotseng tadtad ng tama ng baril ang mga salamin.

Ilang metro lang ang layo nang pinangyarihan ng shootout mula sa mismong lugar kung saan ako nag-aabang ng sasakyan pauwi gabi-gabi.

Mabuti na lang at hindi ko naabutan. Kung sakto sa mismong uwian ako umuwi, malamang naabutan ko ang barilan. Salamat sa Diyos.

Nitong mga nakakaraang araw din, patuloy ang paghihintay ng pamilya ko sa resulta ng biopsy. Pero inaangkin ko na ang kagalingan para sa aking ina.

Ako, naghihintay pa rin. Sabi nga, steady lang. Pero sa totoo lang, minsan, inaatake na rin ako ng pagka-inip at kaunting lungkot kahit alam ko na darating ‘din ‘yun “in His perfect time.”

Kailan nga kaya? Hindi ko rin alam. Bahala na Siya.

It has been months since Mr. Pure Energy himself (yes, Mr. Gary Valenciano) replied to my personal message here in Multiply, wherein he’s one of my friends. I asked him if there will be a repeat of his 25^th anniversary concert which I failed to watch November last year. He replied to my message and he promised to have another offering and told me to just wait for it.

One Sunday, while my mom and I were reading the daily, she came across a small ad of the repeat of his anniv concert! She was teasing me because I didn’t believe her when she said last year that there’s gonna be a repeat. It’s gonna be on February 20, same venue (Araneta Coliseum). Amazing! Now, I’m hoping to be able to catch it this time around. It will definitely depend on my schedule and of course, my budget.

But, I’m really hopeful. I just don’t know why.

courtesy of www.garyv.com